Photofreak
Laatste Nemrut Dagi
De laatste van het prachtige en vooral bijzondere Nemrut Dagi. Zoals je ziet is dit gebied ook tijdens zonsondergang prachtig, ik kan dit dan ook zeker aanraden. De klim er naartoe is goed te doen. De afdaling vind ik wat spannender want het is behoorlijk steil en met kiezelstenen dus je glijdt gemakkelijk uit.
2 fotomodellen tijden
Het is een klim om naar boven te komen en je kan je door deze knuffels laten dragen. Daar ben ik zelf geen voorstander van maar ik kan me indenken dat mensen die slecht ter been zijn dit wel doen. Ik zie ze liever als fotomodellen voor een prachtige zonsondergang.
Fotomodel tijdens...z
Wat een heerlijke plek om van de zonsondergang te genieten. En als er dan ook nog een vriendelijke man voorbij komt die het plaatje af wil maken dan ben ik helemaal blij.
Detail Nemrut Dagi
Deze plek is het beste te bezoeken vlak voor zonsondergang, dan krijgen de beelden een beetje rozige gloed. Deze grafheuvel is inmiddels al meer dan 2000 jaar oud. Het is een toeristische trekpleister maar op het moment dat ik er was, waren er meer Turken dan buitenlandse toeristen. Ook voor de Turken is dit een bijzondere plek. (even vergroten)
Nemrut Dagi
En als je eenmaal boven bent staat dit op je te wachten. Op de top van de berg, in een 50 meter hoge grafheuvel in de vorm van een piramide, is waarschijnlijk koning Antiochus Theos (69 - 40 v.Chr.) van Kommagene begraven. Voor de grafheuvel staat een complex met kolossale stenen sculpturen van koning Antiochus zelf, geflankeerd door twee leeuwen, twee adelaars en verscheidene Griekse, Armeense en Perzische goden, zoals Zeus, Tyche en Mithras. Rondom de grafheuvel liggen de stenen hoofden van de beelden. (dankzij Wikipedia) wel even openen
Uitzicht vanaf Nemrut
Nemrut Dagi is een werelderfgoed in Oost-Anatolië, in de Turkse provincie Adiyaman. Met 2150 meter is het de hoogste berg van het noordelijke Tweestromenland (Mesopotamië). Deze foto heb ik genomen halverwege de klim naar boven. (even openen) Ik heb natuurlijk niet die hele 2150 mtr geklommen. Het eerste gedeelte met een busje en het laatste gedeelte loop/klim je naar boven. Het is wel een klim maar goed te doen. Je kan ook met ezeltjes naar boven maar daar ben ik geen voorstander van.
Detailfoto dorpshuis
Het dorp Kahta is heel fotogeniek. En zoals jullie inmiddels wel weten ben ik ook van de details. Tijdens een wandeling door het dorp zag ik dit knusse huisje en dat vond ik wel een detailfoto waard. Let ook even op de bouwstijl, hoe ze de muren bijna zonder cement hebben gebouwd. Deed me een beetje denken aan de bouwstijl van de Inca's.
Moderne boer
Ook in de dorpen zie je vooruitgang. Normaal zag je altijd zo'n bepakt ezeltje samen met een oude man of vrouw maar nu zag ik een modern geklede jongeman ermee lopen. Daar moet ik toch wel even aan wennen.
Typisch dorpshuisje
In het dorp Kahta zie je nog van die typische Turkse dorpshuisjes. Natuurlijk mag een schotel niet ontbreken en ook de schoenen voor het huisje niet. Ik kan hier echt van genieten!
Schoonheid
Dit is de oma van de jongedame die ik gisteren heb geplaatst. Deze dame wou wel op de foto maar voor die tijd heeft ze eerst nog even haar gezicht gewassen. Je ziet nog een paar druppeltjes in haar haar. Dus met recht een schoonheid.
Jongedame
In het dorp Kahta zijn ze niet echt toeristen gewend en deze jongedame wou wel op de foto maar voelde zich toch een beetje ongemakkelijk.
Buitenkeuken
In het dorp Kahta hebben de meeste huisjes een buitenkeuken. Gewoon stenen gestapeld en daar tussen het vuur. En voor eventuele windvlagen een muurtje erachter gebouwd. Hoe simpel kan het zijn.
Dorp Kahta
Steden zijn leuk om te bezoeken maar ik ben meer van de dorpen. Kahta is een klein dorp en je gaat hier echt terug in de tijd. De mensen koken hier nog 'gewoon' buiten op een vuurtje en de huisjes zien er klein maar knus uit. Je zal toch wonen in zo'n prachtige omgeving!
Halil-Ur-Rahmanmoskee
In Sanliurfa staat deze moskee die in 1211 gebouwd en in 1810 gerestaureerd is. Volgens een legende heeft dit water genezende krachten en vooral tijdens heilige dagen komen veel gelovigen hier flessen vullen met dit water. Het lijkt net of die 2 jongens daar zitten te vissen maar dat is daar ten strengste verboden. Ze zitten gewoon te genieten van de omgeving en alle toeristen die voorbij lopen.
Halil-Ur-Rahmanmoskee
In Sanliurfa staat deze moskee die in 1211 gebouwd en in 1810 gerestaureerd is. Volgens een legende heeft dit water genezende krachten en vooral tijdens heilige dagen komen veel gelovigen hier flessen vullen met dit water. Zo in het donker vond ik het net een plaatje uit duizend-en-één nacht.
Groepsfoto
Meestal willen kinderen graag op de foto. Behalve dit kleine ventje. Hij zette het op een brullen, zijn grote zus probeerde hem rustig te krijgen maar dat is niet gelukt. Hij wou de foto ook niet zien, hij vond het allemaal maar eng.
Binnenkant...koepelhu
De buitenkant van deze huisjes zien er al leuk uit maar de binnenkant is wel heel bijzonder. Ik vond het wel knus eigenlijk. Grappig detail: die klok aan de muur links.
Inwoner Harran 2
Gisteren een foto geplaatst van haar man en nu is moeder zelf aan de beurt. Haar dochter had heel veel bekijks en iedereen zette haar op de foto. Het was ook een prachtige dame en dat wist ze maar al te goed. Ik vond haar moeder daarentegen veel natuurlijker en ook bescheiden. Ze werd zelfs een beetje verlegen toen ik deze foto van haar maakte.
Koepelhuisjes Harran
Harran ligt langs de Balikh Rivier. Het dorpje bestaat grotendeel uit koepelhuisjes van klei en steen. Het lijken gigantische bijenkorven. Ze worden dus ook wel bijenkorfhuisjes genoemd. Ik had nog nooit zoiets gezien. Ook de binnenkant is bijzonder, dit laat ik later nog wel zien.
Inwoner Harran
De meeste inwoners van Harran verdienen hun geld met toerisme. Zo ook deze man. Hij verkoopt allerlei prullaria en leidt de toeristen rond in die typische bijenkorfhuisjes.
Koepelhuisjes Harran
Het plaatsje Harran in het zuidoosten van Anatolië is één van de oudste nederzettingen ter wereld. Harran is al meer dan 6000 jaar bewoond. Het stoffige, zanderige stadje ligt op 38 kilometer van de plaats Urfa. De belangrijkste handelsroute van Mesopotamië voert direct langs het stadje in het zuidoosten van Turkije, tegen de grens met Syrië. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de plaatsnaam zowel weg, pad als reis betekent. Het stadje bestaat grotendeel uit koepelhuisjes van klei en steen. Het lijken gigantische bijenkorven. Deze bouwstructuur is slim. Zelfs in de heetste periode van het jaar is het binnen nog koel. De huizen zijn soms wel vijf meter hoog. Ze worden nu gebruikt als opslagruimtes en als toeristische trekpleister.
Ruïne islamitische...
Het plaatsje Harran in het zuidoosten van Anatolië is één van de oudste nederzettingen ter wereld. Harran is al meer dan 6000 jaar bewoond. Het paradijs zou volgens de Bijbel tussen de rivieren Eufraat en Tigris liggen. Het bleek geen plek voor mensen. Harran was de plek waar Adam en Eva neerstreken nadat zij uit het Hof van Eden werden verbannen. Volgens het oude testament leefde Abraham ook een aantal jaar in Harran. Dat moet zo’n 4000 jaar geleden zijn geweest. Hij was op weg naar Kan aän, de plek die God hem had ingegeven. Samen met zijn familie, vrouwen en kinderen woonde hij een paar jaar in een tentenkamp in Harran, bij wijze van tussenstop. Abraham’s vader Terach zou er overleden zijn. Op de foto zie je de ruïne van de oudste islamitische universiteit. Op de universiteit zouden in de elfde eeuw ongeveer 2000 studenten hebben gezeten. De universiteit was gespecialiseerd in natuur- en wiskunde. Tegenwoordig is het moeilijk voor te stellen dat het er bruiste van leven. In een grote open vlakte staan slechts nog een paar oude stenen die eens deel uitmaakte van de universiteit.
Wie zoet is.....
In Turkije houden ze van zoet. Vooral als toetje maar ook als tussendoortje zoals deze zoetigheden. Die gekleurde ovale balletjes lijken een beetje op M&M's met noten maar dan groter. Het is mij allemaal te zoet maar het ziet er wel heel leuk en kleurrijk uit.
Entree museum
Dit is de entree van het gerestaureerde 19e-eeuws herenhuis dat nu het Mardin Museum is en haar collectie van archeologische vondsten herbergt. Jammer genoeg was die dag het museum gesloten.