Photofreak
Trotse broer
Terwijl ik een eindje wandel met die leuke krullenbol (zie vorige foto's) hoor ik opeens iemand roepen. Ik kijk omhoog en zie deze jongen met zijn kleine zusje. Hij wil graag dat ik een foto maak. Het is wel een vreemd standpunt omdat de weg een stuk later ligt. Maar geeft wel een grappig effect, vind ik.
Gevaarlijke weg
Opeens komen we langs deze weg waarvan de vangrail behoorlijk is gekreukeld. Ik moest meteen denken aan de reclame 'even Apeldoorn bellen'. Degene die hier over de vangrail is gegaan, heeft het niet na kunnen vertellen want dan val je echt honderden meters naar beneden. Waarschijnlijk is hij/zij ook uitgeweken voor dieren op de weg. Wel even openen.
Mooie krullenbol
Na weer een korte stop ben ik gaan wandelen, de bus haalt me later wel weer in. Ik loop helemaal alleen en opeens zie ik deze jongen. Hij kijkt me verbaasd aan en vraagt waar ik vandaan kom en hoe ik daar terecht ben gekomen. Ik zeg 'm: busje komt zo. Maar die bus laat wel op zich wachten en hij loopt een eind met me mee. Gezellig. Na ongeveer 20 minuten komt de bus eraan en maak ik, voordat ik afscheid van hem neem, nog even een foto van hem. De zon begint al te zakken, vandaar die mooie warme gloed.
Uitzichten onderweg
Wat me nog het meest heeft verrast in Ethiopië is die variatie aan landschappen. Elk half uur verandert het. Van glooiend naar ruige bergen. Vooral het noorden is heel afwisselend. Dit is onderweg van Gondar naar Lalibela. Hier sta ik op een hoogte van zo'n 2300 meter.
Onverharde weg
De laatste 65 km naar Lalibela rijden we over een onverharde weg. Het is een lange zit en gelukkig(?) heeft iemand in onze groep buikloop dus we moeten om het half uur wel even stoppen. Zodoende krijg ik af en toe de kans om te wandelen. Wel even openen.
Primitief dorp
Nadat ik ongeveer een kwartier wandel, met veel kinderen achter me aan, kom ik bij dit dorp. Het ziet er behoorlijk primitief uit maar zie dat er inmiddels ook 'moderne' huizen worden gebouwd. Jammer genoeg kan ik dit dorp niet bezoeken want we gaan met de bus weer verder richting Lalibela. Wel even openen voor de details.
Kleine jongedame
Overal waar we komen zwaaien kinderen naar ons. En als je tijdens een stop een eindje gaat wandelen dan lopen ze met je mee. Zo ook dit meisje in haar veel te grote jurk. Gelukkig gaan de meeste kinderen wel naar school en daar leren ze ook Engels, zodat je wel verstaanbaar bent. Ze zijn vooral benieuwd waar je vandaan komt en wat je hier komt doen. Leuk detail: die dunne stokjes in haar oren.
Bijzonder landschap
Onderweg naar Lalibela hebben we een koffie/plaspauze. Terwijl iedereen geniet van de meegebrachte lunch ga ik de buurt verkennen. Natuurlijk lopen er weer veel kinderen mee. Waar je ook bent, je bent er nooit alleen. Het gebied vind ik prachtig. Zoals je ziet sta ik hier ook weer op een behoorlijke hoogte. Wel even openen.
Herkenbaar...verkeers
Onderweg naar Lalibela zie ik soms dit soort verkeersborden aan de kant van de weg staan. De tekst kan ik niet lezen maar het plaatje is natuurlijk heel herkenbaar. De (hoofd)wegen zijn over het algemeen goed maar soms zie je gedeeltes waar weleens een gat in de weg zit waardoor je veel moet zigzaggen over de weg.
Vrolijke jongen
Ook deze jongen wou wel op de foto. Hij stond ook heel nieuwsgierig naar ons te kijken wat we aan het doen waren. We hadden een stop bij de 'berg van de roofvogels' (zie vorige foto's) en er kwamen op dat moment veel mensen (vooral kinderen) naar ons toe. Deze jongen hoort natuurlijk in het rijtje thuis van het bange kind, de verlegen jongen en nu de vrolijke jongen.
Verlegen jongen
Op de plek van de 'berg van de roofvogels' komen steeds meer mensen naar ons toe. Ook deze jongen, beetje verlegen maar wil toch wel op de foto. Zijn ogen vind ik prachtig.
Moeder met bang kind
Terwijl ik foto's maak van die Berg van de roofvogels (zie vorige foto) komen er van heinde en ver mensen naar ons kijken. Zo ook deze moeder met kind. Als ik, nadat ik deze foto heb gemaakt, dichterbij kom, begint het kind behoorlijk te huilen. Blijkbaar vindt dit jongetje mij eng.
Berg van de roofvogel
Na ongeveer een uur rijden vanaf Gondar komen we langs deze bijzondere rots. Dit wordt de berg van de roofvogels genoemd. Er vlogen ook wel wat roofvogels maar we stonden daarvoor te ver weg om ze goed te zien.
Falasha
Falasha, is een volk ten noorden van het Tanameer in Noordwest-Ethiopië (ruim 25 000). Zij belijden een godsdienst die eerst in 1972 door de sefardische opperrabbijn (zie sefardiem) in Israël als joods werd erkend. Hierop heeft de staat Israël hen in 1975 ook wettelijk als joden erkend. Zij beoefenen akkerbouw (granen en peulvruchten). En tegenwoordig maken ze beeldjes en andere handwerken om te verkopen aan de toeristen, zoals je op de foto kunt zien. Wel even openen.
Flora en fauna
Tijdens de wandeling in het prachtige gebied bij Kosoye, zie je ook veel planten en natuurlijk insecten. Ik weet niet precies wat voor beestje dit is maar het lijkt me een vliegende mier.
Geweldig wandelgebied
Ten noorden van Gondar ligt Kosoye en daar is een prachtig wandelgebied. Wel veel klimmen maar het is te doen. Je gaat hier ook met een lokale gids op pad. Als je goed kijkt op de foto zie je in het midden op de top 3 jongens staan. Ik sta hier op een hoogte van 2835 meter.
Sterke dames
We rijden bij Amba Georgis en daar zie ik deze dames lopen. Vooral die ene dame met die grote zak met gedroogde koeienpoep valt me op. Dit wordt gebruikt om vuur te maken. Wat zal dit een gewicht zijn. Respect voor deze dame.
Acacia
Deze bloeiende acacia's zien we onderweg richting Gondar. Deze bomen vind ik gewoon bij Afrika horen. Het viel me wel op dat je ze weinig ziet in Ethiopië. Op de achtergrond zie je een dorp met (in Ethiopische begrippen) moderne huisjes. Wel even vergroten.
100 kilo?
Onderweg naar Gondar zien we veel mensen die van alles meezeulen. Zo ook deze jongens op de foto. Op de linker zak staat 100 kilo maar gelukkig voor hem is dit toch echt niet zo zwaar. Maar ik zie me er geen kilometers mee op mijn hoofd lopen. De meeste doen het al: wel even openen.
Onderweg naar Gondar
Het is marktdag vandaag en onderweg richting Gondar zien we veel mensen op straat. Ze komen van heinde en ver. Vergroot komt deze foto beter tot z'n recht.
Broer en zus
Kinderen vinden het geweldig om op de foto te komen. Ze staan soms gewoon in de rij. Dit meisje wil ook graag op de foto maar dan wel met haar broertje. Ik vind ze niet op elkaar lijken maar ze verzekerde mij dat het wel haar broertje is.
Straatbeeld Debark 2
Het is vandaag marktdag in Debark en overal langs de kant van de weg zie je kraampjes. Van groenten/fruit tot aan (plastic) schoenen en zelfs matrassen. We zijn de enige toeristen hier dus vallen wel op. De meeste mensen willen weten waar we vandaan komen en wat we hier komen doen. Er wordt flink bijgebouwd in het stadje. Vooral die primitieve steigers vallen op. Wel even openen voor de details.
Vrolijke man
Op de markt in Debark kom ik deze man tegen en hij vind het geweldig dat ik een foto van hem maak. Als hij zichzelf ziet op het schermpje begint hij nog harder te lachen. De mensen hebben het niet breed en bezoeken nooit een tandarts. Of het moet niet anders kunnen i.v.m. erge tandpijn, dan wordt de tand/kies getrokken. Je ziet vaak mensen die een tand/kies missen. Zelfs onze gids mist een kies terwijl hij, vergeleken met de rest van de lokale bevolking, een goede baan heeft. Deze man heeft in ieder geval al zijn tanden en kiezen nog. Maar voor hoe lang?
Straatbeeld Debark
Debark is een stadje wat ongeveer 90 km boven Gondar ligt. Inmiddels wonen er zo'n 30.000 mensen. Aan de hoofdstraat zie je dit soort huisjes/winkeltjes. Het gebouwtje links is de kapper. Op de foto is goed te zien hoe deze huisjes gebouwd worden. Eerst palen in de grond, strak naast elkaar en dan met leem afwerken zodat alle gaten en kieren dicht zijn. Maar na een tijdje ontstaan er weer gaten en kieren en dit wordt dan niet meer bijgewerkt. Wel even openen voor de details.