Over de Trans-Kalahari-Highway naar Windhoek

Was hier op 2017-06-25 Gepost op: 4 reacties.
Vannacht hebben we allebei slecht geslapen, waarschijnlijk vanwege de kou. En dan ging de wekker ook nog eens erg vroeg! Buiten was het pikkedonker en ook nog eens ijskoud. Snel aankleden dan maar. Tegen de tijd dat we ook de slaapspullen hadden opgeruimd en de tent hadden ingeklapt, waren we veranderd in twee ijspegels. Toen we om kwart voor 6 met onze auto op pad dingen, zagen we dat het ook maar 1 graden boven nul was… Brrr! De route over de Trans-Kalahari-Highway was erg donker (lantarenpalen kennen ze hier niet), maar gelukkig was het asfalt wel goed.

Na twee-en-een-half uur rijden was de zon op gekomen en waren we bij de grens (Mamuno Border Control), waar we eerst de formulieren voor de auto in moesten vullen en vervolgens weer een stempeltje in ons eigen paspoort kregen om het land te mogen verlaten. Tot ziens Botswana, welkom Namibië! In Namibië moesten we weer het bekende immigratieformuliertje invullen en kregen we weer een stempeltje omdat we het land in kwamen. Al met al ging dit vrij vlot en nog geen half uur later reden we weer verder over de Trans-Kalahari-Highway. We konden nog even genieten van het Namibische landschap en de bijbehorende dieren.

Hoewel we letterlijk langs het vliegveld reden, moesten we toch eerst naar Windhoek om de auto terug te brengen. Gelukkig hadden we wel een busje van Asco Car Hire voor ons rijden, zodat we niet meer hoefden te zoeken naar de juiste weg. Bij Asco aangekomen was natuurlijk de grote vraag of de auto goedgekeurd zou worden. Op de vraag of we schade hadden: nee hoor, alleen maar een hoop modder. Oh, dat was normaal en geen probleem. De auto werd gecheckt en even later kregen wij het bericht dat hij schade vrij was. Poeh! Hebben wij even geluk gehad! Oké, er waren geen diepe krassen, maar volledig onbeschadigd… dat geloven we niet. We hebben de afgelopen drie weken trouwens meer dan 5400 kilometer gereden. Dat is een record! Omdat alles onderweg mee zat, waren we eigenlijk veel te vroeg bij het autoverhuurbedrijf. Omdat de shuttle pas 2 uur later ging, zat er niets anders op dan daar te wachten.

Even later waren we bij het vliegveld en stonden we in de rij om in te checken. Dat schoot allemaal niet op, ondanks dat er weer drie personen per balie bezig waren. Toen Eveline net Gerbens koffer op de band had getild (met een mooie 21,3kg, ondanks alle extra gekochte kledingstukken!), wilde ze eerst Eveline inchecken. Ook goed. Gerbens koffer eraf, Eveline’s koffer erop. Ook onder de 23kg! Eveline kreeg haar boardingspass en toen was Gerben aan de beurt. “You’re ticket is exchanged”. Nee, dat was de heenweg. “No, it’s exchanged and checking in isn’t possible”. Ja maar, ik wil naar huis! Ook hier kwamen weer drie verschillende mensen bij, maar het lukte niet. We moesten even mee lopen naar een kantoortje, dan werd er even gebeld met KLM in Amsterdam. Ook dit duurde weer eeuwen, maar uiteindelijk was het geregeld. Gerben mocht toch ook mee! Overigens wel 25 rijen verderop… De tassencontrole ging deze keer vrij snel; ondanks de vloeistoffen die in Eveline haar tas zaten, werd ze er niet eens uitgepikt. Vervolgens weer een stempeltje om Namibië te verlaten en toen kwamen we eindelijk in de vertrekhal. Op naar Nederland!

Netjes op tijd mochten we boarden, maar vertrekken… dat deden we dan weer niet. Eén van de cargo-deuren sloot niet, dus dat moest eerst opgelost worden. Een heel team van technische Afrikanen is erbij gekomen, maar een uur later was het probleem nog steeds niet opgelost. Als we maar wel gaan… Gelukkig! Na 90 minuten konden we alsnog vertrekken! Lezen, film kijken, eten; voor we het wisten waren we in Luanda (Angola). Even tanken, wat passagiers erbij en dan snel door, was het plan van de piloot. Maar ook hier stonden we weer onnodig lang aan de grond. Dan maar een boekje lezen…

Toen we vanaf Luanda eindelijk de lucht in gingen, ging het allemaal vrij snel. We kregen (nog een keer!) te eten, daarna nog even wat series gekeken en op de laptop gespeeld en toen gaan slapen. Na een slaap van zo’n 3 uur waren de eerste mensen alweer wakker en herrie aan het maken… Even later kregen we ontbijt en voor we het wisten waren we op Schiphol. We zijn weer terug in Nederland! We hebben weer een fantastische reis gemaakt en een hoop avonturen beleefd! Namibië en Botswana, twee landen waar je écht een keer geweest moet zijn!
 

4 reactie(s) bij "Over de Trans-Kalahari-Highway naar Windhoek"

  • profile image comment

    Ik loop een beetje achter en ga je blogs van achter naar voren lezen... maakt niet uit. Het blijft leuk lezen!

    Door ChristaThieme • geplaatst op 2017-07-10 21:21:57
  • profile image comment

    Met veel plezier al je verslagen gelezen

    Door aticketto • geplaatst op 2017-06-28 12:34:48
  • profile image comment

    Geweldige serie heb je gemaakt. Goed voor een boek!

    Door corriedewinter • geplaatst op 2017-06-27 13:16:34
  • profile image comment

    Altijd balen als je weer naar huis moet, al is thuiskomen ook altijd fijn! Leuk om je verhalen over het geweldige Namibië en Botswana te lezen

    Door WKerkhof • geplaatst op 2017-06-25 12:20:47

Laat een reactie achter

log in met je Reisreporter account of met Facebook als je zelf een reactie wilt achterlaten.